Toen we drie maanden geleden voor het eerst onze dagelijkse routine onder de loep namen, viel vooral op hoeveel ruimte er zat tussen wat we van plan waren en wat er daadwerkelijk gebeurde. De eerste evaluatie was confronterend: te veel losse afspraken, te weinig momenten waarop we echt even stil konden staan. Wat volgde was geen grote ommezwaai, maar een reeks kleine aanpassingen die samen een merkbaar verschil maakten.
Het meest opvallende inzicht kwam van een ergotherapeut die we spraken over het belang van vaste ankerpunten. Niet het volledig herstructureren van je agenda, maar het bewust inbouwen van drie vaste momenten per dag: een rustige start, een middagwandeling van tien minuten en een duidelijk einde van de werkdag. Die drie ankerpunten bleken haalbaar, ook op dagen dat alles tegenzat.
Na zes weken merkten we dat de wandeling niet langer een verplichting was, maar een moment waar we naar uitkeken. Het werd een vast onderdeel van de dag, niet omdat het moest, maar omdat het werkte. De ochtendroutine vroeg meer discipline, maar gaf op lange termijn meer rust dan de extra slaap die we ervoor inruilden. Wat begon als een experiment, groeide uit tot een gewoonte die we niet meer willen missen.
Wat vooral veranderde na die eerste evaluatie, was ons beeld van zelfzorg. Het bleek niet te gaan om grote gebaren of dure behandelingen, maar om het serieus nemen van kleine momenten. Een kop thee zonder telefoon, een bladzijde lezen voor het slapen, een gesprek dat niet over taken gaat. Die momenten kosten weinig tijd, maar vragen wel dat je ze bewust inplant. Dat is misschien wel de belangrijkste les die we meenemen naar de volgende periode.